تبليغاتX
cherk nevis - Close Up

cherk nevis

امروز وقتی بازی آخر تیم ملی رو نگاه می کردم دو تا صحنه مدام جلو چشم بود :

 ۱- تیم ملی آلمان : دورو بر دقیقه ۷۰ کلوزه تعویض شد اولین کسی که به طرفش رفت کلیزمن بود . بعشم رفت و با همه نیمکت نشینا دست داد نشت سرجاش بدون هیچ شکایتی .

     تیم ملی برزیل : دقیقه ۶۵ آدریانو تعویض شد اول اومد به بازیکن جایگزینش روحیه داد . ۵ دقیقه بعد همون بازیکن گل دوم تیمش و زد . اولین نفری که به طرفش دوییدو تبریک گفت آدریانو بود .

۲ - ایران قهرمان : تو این دو سه بازی چند دفعه نیمکت ما رو نشون داد . من حسرت این و داشتم که یکم شور و اشتیاق تو نگاه یکی از اون بازیکنا ببینم اما اونیکه می دیدم حسرت برای نشان دادن خود بودش نه موفقیت تیم ملی .

پاورقی : چند وقت پیش یه قسمتی از تاریخ زمان قاجار و می خوندم که همه بدون امید به کشورشون تنها فکر و ذکرشون این بود که چطوری بالا بکشن که از اون یکی ملیجک دربار عقب نمونن .

به قول افلاطون هر جامعه ای شایسته اون چه به سزش میاد هستش (با اندکی تحریف)

از همه این دری وریایی که من گفتم هرچی دلتون خواست برداشت کنید . فقط سعی کنید برداشتتتون و بروز ندین

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1 تیر1385ساعت 1:44  توسط یاشار  |